Author Archives: Podatkowe

Prezenty małej wartości i próbki a podatek VAT, od kwietnia 2013 r.

prezenty małej wartości Odpłatna dostawa towarów i świadczenie usług na terytorium RP co do zasady opodatkowane są podatkiem VAT. W niektórych sytuacja wykonanie tych czynności nieodpłatnie, również pociąga za sobą obowiązek podatkowy. Z tego obowiązku zwolnione są, a ściślej mówiąc nie podlegają podatkowi dwie czynności: przekazanie prezentów o małej wartości oraz przekazanie próbek.

Od 1 kwietnia 2013 r. nie ma wśród czynności niepodlegających opodatkowaniu przekazania drukowanych materiałów reklamowych i informacyjnych. Powstała wątpliwość czy od tego dnia ich przekazanie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Opodatkowanie VAT nieodpłatnego przekazania

Zasada generalna w podatku VAT, która dotyczy opodatkowania nieodpłatnego przekazania towarów, wyrażona została w art. 7 ust. 2 ustawy o VAT, zgodnie z którym opodatkowaniu podlega przekazanie nieodpłatnie przez podatnika towarów należących do majątku jego przedsiębiorstwa. Wskazuje jednocześnie, że chodzi w szczególności przekazanie lub zużyciu towarów na cele osobiste podatnika lub jego pracowników, w tym byłych pracowników, wspólników, udziałowców, akcjonariuszy, członków spółdzielni i ich domowników, członków organów stanowiących osób prawnych, członków stowarzyszenia, a także wszelkich darowizn.

Warunkiem opodatkowania takiego nieodpłatnego przekazania jest to, aby podatnikowi przysługiwało, w całości lub w części, prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu tych towarów z tytułu nabycia, ale również – co jest nowością od 1 kwietnia 2013 r. – importu lub wytworzenia tych towarów lub ich części składowych.

Z kolei za odpłatną dostawę towarów nie uznaje się jednak wykorzystania do celów działalności przedsiębiorstwa podatnika towarów stanowiących prezenty o małej wartości i próbki. Jak zostało wskazane na wstępie, z katalogu tego zostały usunięte materiały reklamowe i informacyjne.

Prezenty o małej wartości

Tu ustawodawca definicji nie zmienił.

Przez prezenty o małej wartości należy rozumieć przekazywane przez podatnika jednej osobie towary:

  1. o łącznej wartości nieprzekraczającej w roku podatkowym kwoty 100 zł, jeżeli podatnik prowadzi ewidencję pozwalającą na ustalenie tożsamości tych osób;
  2. których przekazania nie ujęto w ewidencji, o której mowa w pkt 1, jeśli jednostkowa cena nabycia towaru (bez podatku), a gdy nie ma ceny nabycia – jednostkowy koszt wytworzenia, określone w momencie przekazywania towaru, nie przekraczają 10 zł.

 

Definicja próbki

Definicja próbki zmieniła się natomiast dość znacznie. Od 1 kwietnia 2013 r. przez próbkę rozumieć należy identyfikowalne jako próbka egzemplarze towaru lub jego niewielką ilość, które pozwalają na ocenę cech i właściwości towaru w jego końcowej postaci, przy czym ich przekazanie (wręczenie) przez podatnika:

  1. ma na celu promocję tego towaru oraz
  2. nie służy zasadniczo zaspokojeniu potrzeb odbiorcy końcowego w zakresie danego towaru, chyba że zaspokojenie potrzeb tego odbiorcy jest nieodłącznym elementem promocji tego towaru i ma skłaniać tego odbiorcę do zakupu promowanego towaru.

Przekazanie materiałów reklamowych i informacyjnych od 1 kwietnia 2013 r.

Wyłączenie z katalogu czynności niestanowiących odpłatnej dostawy towarów przekazania materiałów reklamowych i informacyjnych (ulotki, foldery, broszury) nie oznacza jednak konieczności opodatkowania takiego przekazania. Do materiałów takich możemy wprost zastosować definicję prezentów o małej wartości. Rzadko bowiem się zdarza, żeby koszt jednostkowy nabycia lub wytworzenia przekraczał 10 zł. Netto.

W ostateczności możemy uznać takie przekazanie jako prezentów o małej wartości. Oczywiście przy prowadzeniu właściwej ewidencji prezentów.

 

Dofinansowanie na podjęcie działalności gospodarczej

Dofinansowanie na podjęcie działalności gospodarczej

Zabierając się za pisanie wniosku o dofinansowanie uruchomienia działalności gospodarczej trzeba zwrócić uwagę przede wszystkim na dwa aspekty: kto może ubiegać się o wsparcie oraz w jaki sposób wybierane są wnioski, którym wsparcie to zostanie przyznane. Postaramy się omówić stosowane rozwiązania w tych dwóch aspektach. Nie ma możliwości jednak, by podać uniwersalne wytyczne i reguły, gdyż każdy urząd samodzielnie ustala zasady przyznawania wsparcia, opierając się zarówno na wewnętrznych przepisach jak i odgórnych wytycznych, które uzależnione są od źródła funduszy przeznaczonych na dany konkurs.

 

Niezbędne zatem będzie wczytanie się w dokumentację konkursu, na który wniosek ma być złożony.

 

Kto może otrzymać dofinansowanie na podjęcie działalności gospodarczej?

 

Istnieje kilka grup społecznych, które z różnych przyczyn mają utrudnione szanse na rynku pracy. Z tego względu grupy te są bardzo często uprzywilejowane w procesie przyznawania dotacji na podjęcie działalności gospodarczej. Grupy te to:

 

  • osoby do 30 roku życia – zdarza się, że grupa ta ograniczana jest do absolwentów, czyli osób do 12 miesięcy od dnia ukończenia szkoły (data ukończenia szkoły określana jest na podstawie dyplomu, świadectwa lub innego dokumentu poświadczającego ukończenie szkoły);
  • osoby powyżej 50 roku życia;
  • osoby długotrwale bezrobotne (czyli takie, które w okresie ostatnich 24 miesięcy były bezrobotne przez co najmniej 12 miesięcy);
  • osoby z orzeczonym stopnie niepełnosprawności;
  • osoby bez doświadczenia zawodowego;
  • kobiety – a rzadziej matki powracające na rynek pracy po okresie związanym z macierzyństwem;
  • osoby zamieszkujące obszary wiejskie.

 

Należy pamiętać, że lista ta nie zawsze wygląda w ten sam sposób. Są również konkursy, które nie są skierowane do żadnej grupy społecznej. Często urzędy pracy ogłaszają w trakcie roku kilka konkursów, a każdy z nich może być skierowany do innej grupy docelowej. Ważne jest zatem, aby przed przystąpieniem do aplikowania o wsparcie zorientować się, jak sprawa wygląda w danym konkursie.

 

W jaki sposób wybierane są wnioski zakwalifikowane do wsparcia?

 

Najprostszy sposób, kiedyś stosowany powszechnie, lecz w tej chwili już bardzo rzadko, to system opierający się na zasadzie, że spośród wniosków poprawnych formalnie dofinansowanie otrzymują te, które zostały złożone wcześniej. Aktualnie dominującym system wyboru projektów jest system punktowy. Instytucja przyznająca dotację określa szczegółowe zasady punktacji złożonych wniosków i na tej podstawie ustala kształt listy rankingowej. Dofinansowanie otrzymują więc wnioski, które otrzymały największą ilość punktów.

 

Choć w praktyce poszczególne konkursy różnią się także w tym zakresie istnieje uniwersalny sposób ułatwiający napisanie dobrego wniosku o dofinansowanie: należy przygotować biznes plan. W jego skład powinny wchodzić następujące elementy: opis planowanego przedsięwzięcia, kwalifikacje osobiste do prowadzenia działalności o danym profilu, szczegółowy kosztorys inwestycji, analiza rynku uwzględniająca zarówno popyt jak i podaż generowaną przez konkurencję, analizę dostawców, opis działań marketingowych oraz prognozy dotyczące kosztów prowadzenia działalności gospodarczej i przychodów z niej wynikających.

 

Tak przygotowany biznes plan pozwoli dostosować się do prawie każdego konkursu związanego z dotacją na podjęcie działalności gospodarczej. Niezbędna będzie oczywiście dokładna analiza systemu punktacji ze zwróceniem uwagi na elementy, które są w danym konkursie punktowane i podkreślenie tych elementów we wniosku.

Metoda kasowa rozliczania VAT

Metoda kasowa rozliczania VAT dla  tzw. małych podatników

Każdy przedsiębiorca powinien znać swoje prawa w zakresie metody rozliczania podatku VAT. Istotnym wydaje się być bowiem fakt, że w wielu firmach wprowadzenie poniższych zasad może znacząco ułatwić prowadzenie i rozliczanie działalności gospodarczej. Jedną z metod jest rozliczanie VAT metodą kasową

Przede wszystkim możemy uniknąć odprowadzania podatku VAT zanim go faktycznie otrzymamy go od kontrahenta. Rozwiązanie to należy rozważyć zwłaszcza wtedy, gdy firma ma niewielkie problemy z płynnością. Oczywiście nie jest to wystarczająca metoda, aby pokonać większe kłopoty z wypłacalnością, jednak pozwala uniknąć płacenia zobowiązania VAT-owskiego zanim otrzymamy fundusze, z których ma ono zostać uregulowane. Z poniższego tekstu dowiesz się również, które rozwiązania mogą okazać się nieopłacalne.

Kto może rozliczać się na zasadach „kasowych”?

Przepisy prawne wyraźnie określają kto może, a kto nie ma prawa rozliczać się jako mały podatnik. Od dnia 1 stycznia 2009 roku próg obrotów przedsiębiorstwa podwyższono w związku z nowelizacją ustawy o rachunkowości. Wprowadzono stosowne zmiany do ustawy o VAT:

Mały podatnik to podatnik, u którego:

  • wartość sprzedanych towarów bądź usług łącznie z kwotą podatku nie może przekroczyć dla poprzedniego roku podatkowego 1 200 000 euro, co w przeliczeniu na złotówki daje 4 052 000 zł dla roku 2009 (aby wyliczyć tę wartość dla kolejnych lat pod uwagę należy wziąć średni kurs NBP z dnia 1 października z roku poprzedzającego – w tym przypadku wykorzystano kurs z października 2008 roku). Do 1 stycznia 2009 roku limit był znacznie mniejszy – wynosił dokładnie 800 000 euro. Aby w roku 2013 móc rozliczać się jako mały podatnik nie można było w 2012 roku przekroczyć limitu na poziomie 4 922 000 zł.
  • wartość prowizji oraz innych dochodów z tytułu wynagrodzenia za świadczone usługi nie może przekroczyć za okres poprzedniego roku podatkowego 45 000 euro dla podmiotów specjalizujących się w działalności maklerskiej, zarządzających funduszami inwestycyjnymi, pełniących rolę agenta zleceniobiorcy lub innych o zbliżonym profilu działalności, z wyłączeniem komisu. Także i w tym przypadku pod uwagę bierzemy też kwotę podatku. Aby w roku 2013 móc rozliczać się jako mały podatnik nie można było w 2012 roku przekroczyć limitu na poziomie 185 000 zł.

 

Na czym polega metoda kasowa?

Mali podatnicy mogą rozliczać się z podatku VAT przy pomocy metody kasowej, którą potocznie tłumaczy się w taki sposób: dopóki należności nie ma w kasie, nie istnieje obowiązek ich rozliczania pod kątem VAT-u – należny trzeba odprowadzić w kwartale otrzymania zapłaty, zaś naliczony w momencie spłaty zobowiązań. Jeśli zaś chodzi odliczenie VAT-u naliczonego może ono nastąpić w kwartale, w którym firma weszła w posiadanie odpowiedniej faktury, a także opłaciła zobowiązanie widniejące na tym dokumencie. W praktyce zobowiązanie względem fiskusa powstaje dopiero w momencie, gdy przedsiębiorca otrzyma płatność za produkt bądź usługę (niekoniecznie w całości!). Istnieje jednak pewne ograniczenie – obowiązek uregulowania kwoty podatku VAT powstaje nie później, niż 180 dni po przekazaniu towaru bądź wyświadczeniu usługi. Jeśli zaś chodzi odliczenie VAT-u naliczonego może ono nastąpić już w kwartale, w którym firma weszła w posiadanie odpowiedniej faktury. Stosowanie metody kasowej musi być połączone z kwartalnym rozliczaniem się z podatku VAT, o czym mowa poniżej.

Rozliczanie kwartalne

Mały podatnik może zdecydować się na rozliczanie z tytułu podatku VAT w okresach kwartalnych. Jednocześnie może, choć nie musi wybierać także metody kasowej. Samo kwartalne rozliczanie VAT-u nie skutkuje zmianami w zakresie momentu powstania obowiązku podatkowego oraz powstania możliwości odliczania podatku naliczonego. Sam wybór rozliczeń kwartalnych oznacza, że chcemy rozliczać się na zasadach ogólnych. W praktyce składamy deklarację dotyczącą VAT-u  raz na kwartał, z zastrzeżeniem, że należy to zrobić najpóźniej do 25. dnia miesiąca, następującego po kwartale, którego dotyczy deklaracja. Również do tego momentu musimy zapłacić kwotę zobowiązania, która widnieje na składanym dokumencie.

 

Niewątpliwie ważną zaletą tej metody jest możliwość przedłużenia terminu spłaty zobowiązania podatkowego, aczkolwiek nie jest to rozwiązanie dobre dla każdej firmy. Należy mieć jednak na uwadze to, że jeśli nie jesteśmy podatnikami VAT bądź też w rozliczeniach najczęściej suma podatku naliczonego jest w ogólnym rozrachunku wyższa niż suma podatku należnego, to wtedy automatycznie zwrot podatku uzyskamy później, niż byłoby to możliwe przy rozliczaniu miesięcznym.

 

Kwartalnie naliczane zaliczki na podatek dochodowy

Możliwość odroczenia zobowiązania podatkowego w przypadku małego podatnika występuje również, jeśli chodzi o podatek dochodowy. Firma nie będąca małym podatnikiem musi je naliczać oraz odprowadzać co miesiąc, natomiast mały podatnik może zajmować się tą kwestią jedynie czterokrotnie w ciągu trwania roku. O zamiarze stosowania takiej formy rozliczenia należy zawiadomić na piśmie Urząd Skarbowy najpóźniej 20-tego lutego danego roku podatkowego. Zanim wybierzemy tę formę płatności przeanalizujmy, czy firma co kwartał będzie w stanie uiścić tak dużą kwotę podatku.

 

Podstawa prawna:

Ustawa z dnia 11.03.2004 r. o podatku od towarów i usług  (Dz. U. z 2011 r. nr 177, poz. 1054)

 

Ustawa z 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. 1992 nr 21 poz. 86)

 

Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. 1991 nr 80 poz. 350)

 

 

 

 

Leasing od stycznia 2013

O zmianach w podatku PIT i CIT dla umów leasingu obowiązujących od 1 stycznia 2013r.

Kogo obowiązują nowe przepisy, a kto powinien rozliczać się na starych zasadach?

Znowelizowana ustawa dotyczy umów leasingu zawartych od 1 stycznia 2013r.

Jeśli w przypadku danej osoby prawnej rok podatkowy nie pokrywa się z rokiem kalendarzowym, stosuje się taką o to zasadę:

  • rok podatkowy zaczyna się przed 1 stycznia 2013 roku i kończy się po dacie 31 grudnia 2013 roku podatnik rozlicza się według dotychczasowych zasad,
  • rok podatkowy KOŃCZY SIĘ w między 1 stycznia a 31 grudnia 2013 roku podatnik stosuje się do nowych zasad od momentu ich wejścia w życie. Przykładowo, jeśli umowa leasingu została zawarta w maju 2012 roku i kończy się w maju 2013 roku, to w okresie od stycznia do maja 2013 roku podatnik musi rozliczać się według znowelizowanej ustawy.

Co może stanowić przedmiot umowy leasingu?

Do 1 stycznia 2013r. umowa leasingu mogła być zawierana tylko, jeśli jej przedmiotem były podlegające amortyzacji środki trwałe, wartości niematerialne i prawne, jak również grunty. Obecne przepisy stanowią, że do tego grona od Nowego Roku dołączy także prawo wieczystego użytkowania gruntów.

Prawo wieczystego użytkowania gruntu: leasing finansowy czy operacyjny?

Odpowiedź na powyższe pytanie jest zawarta w art. 23i ustawy oraz odpowiednio 17i ustawy o CIT. Prawo wieczystego użytkowania gruntu jest w tym przypadku traktowane jako grunt, którego zarówno wcześniej jak i obecnie nie można objąć umową leasingu operacyjnego. Dozwolony jest jedynie leasing finansowy, zarówno dla gruntu jak i dla prawa do gruntu.

Zmiany dotyczące podstawowego okresu umowy leasingu

Podstawowym okresem leasingu jest okres trwania umowy, określony w tymże dokumencie. Wyłączeniu polega jednakże okres o jaki umowa zostaje skrócona bądź przedłużona. W zależności od długości okresu podstawowego, umowa może być uznana za leasing operacyjny lub też leasing finansowy.

Zmiana strony lub stron umowy

Obowiązujące do końca roku 2012 przepisy stanowiły, że w przypadku zmiany strony lub stron umowy konieczne było wydłużenie czasu trwania umowy o leasing. W przeciwnym przypadku traciło się prawo do rozliczania umowy jako leasingu operacyjnego. Od 1 stycznia 2013r. sytuacja ta uległa zmianie – nie ma konieczności zmieniania czasu umowy, o ile oprócz wyżej wspomnianej zmiany nie wprowadza się żadnych innych zmian w jej treści.

Czym jest rzeczywista wartość netto?

Zgodnie z definicją ustawową, jest to wartość początkowa środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych, z uwzględnieniem odpisów aktualizujących oraz odpisów amortyzujących.

Od Nowego Roku jest to także, zgodnie z art. 22ł ust 6 ustawy o PIT i art. 16ł ust. 6 ustawy o CIT:

„Jeżeli zgodnie z przepisami rozdziału 4a:

1)      odpisów amortyzacyjnych dokonuje korzystający

albo

2) finansujący rezygnuje z dokonywania odpisów amortyzacyjnych

– oraz nastąpi zmiana, wygaśnięcie lub rozwiązanie umów, o których mowa w ust. 4 lub 5, i w związku z tym nie zostanie przeniesiona na korzystającego własność środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych, właściciel przejmując te składniki majątku określa ich wartość początkową, zgodnie z art. 22g, przed zawarciem pierwszej umowy leasingu, pomniejszoną o spłatę wartości początkowej, o której mowa w art. 23a pkt 7, oraz o sumę dokonanych przez siebie odpisów amortyzacyjnych, o których mowa w art. 22h ust. 1 pkt 1.

Oznacza to, że wartość rzeczywista netto to także wartość początkowa z okresu przed zawarciem umowa, pomniejszona o spłatę leasingobiorcy tejże wartości, a także o odpisy amortyzacyjne.

Zmiany wprowadzone w zasady rozliczania leasingu operacyjnego

Sytuacja przed 1 stycznia 2013r. wyglądała następująco: aby podatnik mógł rozliczać umowę o leasing na zasadach dotyczących leasingu operacyjnego konieczne było spełnienie określonych warunków. Mianowicie, okres zawarcia rzeczonej umowy nie mógł być krótszy niż 40% normatywnego okresu amortyzacji, z zastrzeżeniem, że zasada ta dotyczy przedmiotów takich jak rzeczy ruchome, wartości niematerialne i prawne. Przedmioty te rzecz jasna musiały (i w dalszym ciągu muszą) podlegać odpisom amortyzacyjnym. W tej kwestii nie zmieniło się nic – przepisy nie przewidują żadnych zmian w tym zakresie.

Jedna rzecz jednak uległa zmianie  – skrócono wymagany okres umowy dla leasingu operacyjnego dla podlegającym odpisom amortyzacyjnym nieruchomości. Do 31 grudnia 2012r. umowa musiała trwać minimalnie 10 lat, obecnie czas ten skrócono o połowę, zatem wystarczy umowa na 5 lat, aby można ją było rozliczać na zasadach leasingu operacyjnego.

Wprowadzono również pewne zmiany w zakresie wymaganej sumy opłat w umowie leasingu, która upoważniała do uznania jej za leasing operacyjny. To, co pozostało bez zmian to przepisy dotyczące zasad w przypadku, gdy finansujący nie zawiera kolejnych umów leasingu dla tego samego przedmiotu. W takim przypadku suma opłat określonych w umowie o leasingu pomniejszona o odprowadzany podatek od towarów i usług musi być przynajmniej równa wartości początkowej środków trwałych bądź wartości niematerialnych i prawnych. Umożliwia to zakwalifikowanie umowy jako leasing operacyjny.

Nowe przepisy określiły problematyczną kwestię związaną z opłatami minimalnymi, jeśli, jak zostało wcześniej wspomniane, finansujący po zawarciu jednej umowy dotyczącej danego przedmiotu, zawiera kolejne. W takim przypadku suma opłat określonych w umowie o leasingu pomniejszona o odprowadzany podatek od towarów i usług musi być przynajmniej równa wartości rynkowej przedmiotu umowy na dzień zawarcia następnej umowy leasingu. Bez znaczenia pozostaje fakt, czy kolejna umowa zostaje zawarta z nowym kontrahentem, czy z podmiotem uprzednio korzystającym.

Zmiany wprowadzone w zasady rozliczania leasingu finansowego

Jak było przed 1 stycznia 2013r.?

Pierwszą i jednocześnie bardzo istotną kwestią jest problem ustalenia przychodu finansującego i kosztów uzyskania przychodów osoby korzystającej. Do tej pory opłaty uiszczane przez korzystającego określone w umowie leasingu w czasie trwania podstawowego okresu umowy, stanowiące spłatę wartości początkowej użytkowanego przedmiotu nie zaliczano do przychodów finansującego i kosztów uzyskania przychodu korzystającego. Przychód i koszt był równy opłatom wynikającym z tytułu naliczanych odsetek, które to stanowiły nic innego jak wynagrodzenie dla finansującego za oddanie w leasing określonego w umowie przedmiotu.

Jak jest obecnie?

Przepisy zostały zmodyfikowane w taki sposób, że od 1 stycznia 2013r. za przychód finansującego uważa się opłaty oznaczone we wszystkich umowach o leasing dotyczących danego składnika majątku otrzymywane przez finansującego przewyższające wartość początkową przedmiotu umowy.

Jeśli chodzi o zawieranie kolejnych umów leasingu dotyczących tego samego składnika majątku, to suma opłat w umowie pomniejszona o podatek od towarów i usług musi być nie mniejsza niż wartość rynkowa w przedmiotu w momencie zawierania kolejnej umowy.

Podobnie jak w przypadku leasingu operacyjnego, dotychczasowe przepisy mówiące o leasingu gruntów obejmują obecnie także prawo wieczystego użytkowania gruntów.

Dlatego też od 1 stycznia 2013r., zgodnie z wprowadzonymi zmianami, dla umowy leasingu dotyczącej gruntów lub praw wieczystego użytkowania gruntów, gdzie oznaczona w rzeczonej umowie suma opłat będzie nie mniejsza niż wartość tychże składników majątku (biorąc pod uwagę sumę wydatków poniesionych w celu ich nabycia) przychodem finansującego (kosztem uzyskania przychodu dla korzystającego) nie będą opłaty uiszczane przez korzystającego na rzecz finansującego. Z zastrzeżeniem jednak, że chodzi tutaj o opłaty przewidziane na okres podstawowy trwania umowy, których suma nie przekracza kwoty spłaty wartości przedmiotu.

 

Podstawa prawna:

  1. Ustawa z 16 listopada 2012 r. o redukcji niektórych obciążeń administracyjnych w gospodarce (Dz.U. z 2012 r., poz. 1342),
  2. Ustawa z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2012 r., poz. 361, z późn. zm.), – ustawa o PIT.
  3. Ustawa z 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U. z 2011 r., nr 74, poz. 397, z późn. zm.). – ustawa o CIT.

Koszty uzyskania przychodu pod choinkę

Co przedsiębiorca CIT może uznać za koszty uzyskania przychodu pod choinkę?

Zgodnie z obowiązującą ustawą o podatku dochodowym od osób prawnych, kosztami uzyskania przychodu określamy koszty związane z dążeniem do uzyskania przychodu, bądź też zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów firmy. W związku ze zbliżającymi się Świętami Bożego Narodzenia wielu przedsiębiorców (szczególnie tych świeżo upieczonych), z pewnością zadaje sobie pytanie dotyczące zakwalifikowania kosztów zakupu dekoracji świątecznych, takich jak choinka, lampki, bombki i tym podobne. Poniższy artykuł rozwieje Państwa wątpliwości w tym, a nawet szerszym zakresie – dowiecie się Państwo także, jakie założenia można przyjąć w przypadku wydatków związanych z utrzymaniem estetyki wystroju firmy.

Podstawowe zasady dotyczące kwalifikowania kosztów

Jako koszty uzyskania przychodu uznajemy wszystkie te wydatki, które mają związek przyczynowo-skutkowy z uzyskiwanymi przez firmę przychodami, mogą też służyć, jak zostało na początku wspomniane, „zachowaniu lub zabezpieczeniu źródła przychodów firmy”. Pamiętajmy jednakże o konieczności wykluczenia z tej grupy kosztów enumeratywnie wskazanych w artykule 16 ust. 1 ustawy o CIT.

Duże znaczenie ma tutaj również fakt, że koszty te mogą być związane pośrednio z uzyskiwaniem przychodów – chodzi tutaj o wydatki akceptowalne dla całokształtu prowadzenia działalności, a więc często nierozerwalnie związane z funkcjonowaniem wewnętrznym firmy.

Czego nie można zaliczyć w poczet kosztów uzyskania przychodu?

Wydatki reprezentacyjne nie mogą zostać uznane przez przedsiębiorcę za koszty uzyskania przychodu. Co ciekawe, ustawodawca nie sprecyzował konkretnie definicji słowa „reprezentacja”, co skutkuje przyjęciem poniższych założeń w oparciu o wykładnię językową. Jeśli poszukamy definicji w Słowniku Języka Polskiego (PWN, Warszawa 1981), dowiemy się, że „reprezentacja” może być rozumiana jako „okazałość, wytworność w czyimś sposobie życia, związana ze stanowiskiem lub pozycją społeczną”. Ponadto, według Urzędów, jest to działanie mające na celu wytworzenie i utrwalenie dobrego wizerunku przedsiębiorstwa. Działanie to może być postrzegane jako ponadprzeciętne dekorowanie wnętrz firmowych, inwestowanie w przyciągające uwagę i dobrze kojarzące się logo czy nawet sposób przyjmowania kontrahentów w siedzibie firmy. Warto podkreślić, że reprezentacja jest raczej skierowana w stronę kontrahentów, a więc na zewnątrz firmy.

Jak traktować wydatki na wystrój wnętrz?

Trudno nie zgodzić się ze stwierdzeniem, że ogólna estetyka wnętrz wpływa w pozytywny bądź negatywny sposób na postrzeganie firmy przez odwiedzających ją klientów. Schludne, miłe dla oka wnętrza nie tylko cieszą oko, lecz także są niejako potwierdzeniem dobrej kondycji firmy. Wnętrza zaniedbane działają w odwrotny sposób – kontrahent mimowolnie negatywnie odbiera zły stan pomieszczeń i przekłada na nienajlepszą kondycję naszej firmy. W związku z tym, każdy szanujący się przedsiębiorca traktuje tego typu podstawowe wydatki jako koszty ponoszone standardowo także przez inne firmy. Poza tym, trzeba pamiętać o konieczności dbania o warunki pracy zatrudnionych w firmie osób – stąd też nakłady na roślinność, a więc donice, rośliny doniczkowe czy różnego rodzaju kompozycje roślinne, bukiety, ziemia czy środki ochrony i pielęgnacji roślin uważa się za normalne i całkowicie uzasadnione. Zgodnie z powyższą definicją reprezentacyjności, o ile nabywane dobra nie są zbyt ekstrawaganckie, kosztowne, luksusowe, słowem – adekwatne do zwyczajów w danym środowisku – koszty ich zakupu mogą być uznane w poczet kosztów uzyskania przychodu. Zasada ta została zaakceptowana przez organy podatkowe, na przykład Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach w interpretacji indywidualnej z dnia 21 kwietnia 2008 r., nr IBPB3/423-65/08/NG. Podobnie jest w przypadku innych elementów wystroju wnętrz, takich jak dywany, lustra czy obrazy – jeśli nie będą one zbyt wytworne, kosztowne, nie będą więc znacząco przekraczały zwyczajowo rozumianego dobrego wizerunku firmy, mogą zostać uznane za koszty uzyskania przychodu.

Wydatki nazbyt duże, przeznaczone na dobra ekskluzywne, których nabycia nie można wytłumaczyć chęcią utrzymania zwyczajowo przyjętych standardów w miejscu pracy nie można traktować jako kosztów uzyskania przychodu.

Z wyżej opisanymi zasadami zgadza się Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu w interpretacji indywidualnej z dnia 27 listopada 2009 r., nr ILPB3/423-743/09-2/JG).

Koszty zagospodarowania posesji wokół siedziby firmy

Problematyczne może też okazać się określenie charakteru kosztów ponoszonych na utrzymanie czy założenie terenów zielonych. Wystarczy jednak powiedzieć, że także i w tej sytuacji, jeśli działania właściciela na terenie posesji nie odbiegają od standardowych obowiązków administracyjnych związanych utrzymywaniem terenów zielonych, można wszelkie koszty takie jak: założenie trawnika, posadzenie drzew i krzewów, prace pielęgnacyjne czy koszty nawadniania terenu uznać za zasadne do odliczenia od uzyskanych przychodów w dacie ich poniesienia. Wydatki z tego tytułu nie zwiększają wartości początkowej budynku będącego środkiem trwałym. Zostało to potwierdzone przez Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z dnia 6 września 2010 r., nr ILPB3/423-515/10‑5/DS.

I wreszcie nie pozostało nam już nic innego, niż przejść do kwestii problematycznej choinki. Jeśli zastanawiają się Państwo, czy koszt choinki i innych ozdób można potraktować jako koszt uzyskania przychodu, to odpowiedź jest twierdząca. Wszelkiego rodzaju święta i okazje, takie jak na przykład jubileusz firmy czy święta branżowe w pełni uzasadniają zmianę wystroju, co wiąże się przecież z kosztami. Szczególnie koszty dekoracji świątecznych (Boże Narodzenie czy Wielkanoc) wydają się być zjawiskiem normalnym i powszechnie praktykowanym – w okresie przed świętami niemal w każdym sklepie czy innego rodzaju firmie zauważymy świąteczne akcenty. Tego typu nawiązywanie do tradycji jest zwyczajem, a więc wydatki na standardowe ozdoby można uznać za koszty uzyskania przychodu. Nabyte ozdoby nie mogą być jednak przesadnie luksusowe – tak samo jak w przypadku powyższych przykładów.  Taki stan rzeczy potwierdzają: Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie w interpretacji indywidualnej z dnia 16 stycznia 2009 r., nr IPPB5/423-155/08-2/MW oraz z dnia z 29 czerwca 2009 r., nr IPPB3/423-253/09-2/KK, a także Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu w interpretacji z dnia 5 sierpnia 2010 r., nr ILPB4/423-26/10-2/MC.

Podstawa prawna:

Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U. z 2011 r., nr 74, poz. 397, z późn. zm.)

biuro rachunkowe promocja miesiąc za złotówkę
Zadzwoń teraz: 509 803 928