Author Archives: Podatkowe

Zasady dotyczące odliczenia podatku VAT od nabycia samochodów i paliwa w latach 2013-2014

Niestety, aż do końca roku 2013 przedsiębiorcy nie mogą liczyć na żadne zmiany, jeśli chodzi o zasady dotyczące odliczenia podatku VAT naliczonego przy zakupie pojazdów użytkowanych w celach związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą. W dalszym ciągu będą obowiązywały przepisy ograniczające tę możliwość. Na domiar złego odliczeniu nie podlega też VAT naliczony od paliwa do wyżej wspomnianych pojazdów. O kolejny rok przedłużono okres obowiązywania przepisów z lat 2011-2012. Uważa się, że na dalsze przedłużenie ograniczeń zgody nie wyrazi Komisja Europejska. Obecnie trwają prace na dużymi zmianami w ustawie o podatku VAT – mają one wejść w życie 1 stycznia 2014r. Konieczność przedłużenia mało sprzyjających zasad została uzasadniona faktem, iż dług publiczny w naszym kraju wzrasta zbyt szybko. W obawie przed przekroczeniem drugiego progu ostrożnościowego w 2013r. zdecydowano się na zatwierdzenie projektu z dnia 18 września 2012r przedłużającego dotychczasowe obostrzenia. Jego uchwalenie przez Sejm nastąpiło 9 listopada bieżącego roku.

SYTUACJA OBOWIĄZUJĄCA DO 31 GRUDNIA 2013r.

Ograniczone prawo do odliczenia VAT-u dotyczy nabycia:

  • samochodów osobowych,
  • pojazdów samochodowych o dopuszczalnej masie całkowitej wynoszącej maksymalnie 3,5 tony nie będących samochodami osobowymi.

Jak to wygląda w praktyce?

Zgodnie z art. 10 nowelizacji odliczeniu podlega 60% całkowitej kwoty podatku widniejącej na fakturze bądź 60% całkowitej kwoty podatku należnego z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia bądź 60% kwoty podatku należnego od dostawy towarów, jeśli podatnikiem jest nabywca.

Maksymalna kwota do odliczenia przypadająca na jeden pojazd wynosi 6000zł.

Jeśli chodzi o umowy najmu, leasingu, dzierżawy i tym podobne, podatek do odliczenia to 60% podatku naliczonego. Kwota ta musi być potwierdzona na piśmie w postaci umowy i odpowiedniej faktury. Także w tym przypadku na jeden pojazd przypada maksymalnie 6000zł do odliczenia.

Kto obecnie może skorzystać z pełnego odliczenia?

Jesteśmy uprawnieni do pełnego odliczenia podatku VAT od nabycia samochodu osobowego bądź pojazdu nie będącego samochodem osobowym, jednak o maksymalnej dopuszczalnej ładowności nie większej niż 3,5 tony.

Przepis ten obowiązuje w następujących przypadkach:

  1. „pojazdów samochodowych mających jeden rząd siedzeń, który oddzielony jest od części przeznaczonej do przewozu ładunków ścianą lub trwałą przegrodą, klasyfikowanych na podstawie przepisów prawa o ruchu drogowym do podrodzaju: wielozadaniowy, van;
  2. pojazdów samochodowych mających więcej niż jeden rząd siedzeń, które oddzielone są od części przeznaczonej do przewozu ładunków ścianą lub trwałą przegrodą i u których długość części przeznaczonej do przewozu ładunków, mierzona po podłodze od najdalej wysuniętego punktu podłogi pozwalającego postawić pionową ścianę lub trwałą przegrodę pomiędzy podłogą a sufitem do tylnej krawędzi podłogi, przekracza 50 % długości pojazdu; dla obliczenia proporcji, o której mowa w zdaniu poprzednim, długość pojazdu stanowi odległość pomiędzy dolną krawędzią przedniej szyby pojazdu a tylną krawędzią podłogi części pojazdu przeznaczonej do przewozu ładunków, mierzona w linii poziomej wzdłuż pojazdu pomiędzy dolną krawędzią przedniej szyby pojazdu a punktem wyprowadzonym w pionie od tylnej krawędzi podłogi części pojazdu przeznaczonej do przewozu ładunków;
  3. pojazdów samochodowych, które mają otwartą część przeznaczoną do przewozu ładunków;
  4. pojazdów samochodowych, które posiadają kabinę kierowcy i nadwozie przeznaczone do przewozu ładunków jako konstrukcyjnie oddzielne elementy pojazdu;
  5. pojazdów samochodowych będących pojazdami specjalnymi w rozumieniu przepisów prawa o ruchu drogowym o przeznaczeniach wymienionych w załączniku do niniejszej ustawy  (komentarz autora – należy pamiętać, że nie każdy samochód specjalny kwalifikuje się do pełnego odliczenia – musimy wziąć pod uwagę także przeznaczenie takiego pojazdu. W załączniku do ustawy będącej źródłem tego cytatu jest wyraźnie wyszczególnione, o jakie przeznaczenie chodzi: agregat elektryczny/spawalniczy,  bankowóz, do prac wiertniczych, koparka, koparko-spycharka, ładowarka, do oczyszczania dróg, podnośnik do prac konserwacyjno-montażowych, pomoc drogowa, do zimowego utrzymania dróg,  żuraw samochodowy, pogrzebowy);
  6. pojazdów samochodowych innych niż wymienione w pkt 1 – 5, w których liczba miejsc (siedzeń) łącznie z miejscem dla kierowcy wynosi:

a) 1 – jeżeli dopuszczalna ładowność jest równa lub większa niż 425 kg,

b) 2 – jeżeli dopuszczalna ładowność jest równa lub większa niż 493 kg,

c) 3 lub więcej – jeżeli dopuszczalna ładowność jest równa lub większa niż 500 kg;

  1. pojazdów samochodowych konstrukcyjnie przeznaczonych do przewozu co najmniej 10 osób łącznie z kierowcą – jeżeli z dokumentów wydanych na podstawie przepisów prawa o ruchu drogowym wynika takie przeznaczenie. ” (Dz. U. Nr 247, poz. 1652, z późn. zm. art. 3, ust. 2)

 

Ograniczone prawo do odliczenia VAT-u nie obowiązuje podatników, którzy w ramach prowadzonej działalności pojazdy odsprzedają lub oddają do użytkowania  za opłatą w oparciu o umowę najmu, dzierżawy, leasingu (oraz inną umowę o zbliżonym charakterze).

Aby skorzystać z możliwości pełnego odliczenia VAT-u należy posiadać dokumentację potwierdzającą deklarowany stan rzeczy. Niezbędne jest świadectwo homologacji bądź odpis potwierdzający wydanie decyzji o zwolnieniu z konieczności posiadania tegoż świadectwa – te dokumenty pozwolą na przedstawienie dopuszczalnej ładowności pojazdu, a także liczby miejsc siedzących. Poza tym, posiadać należy potwierdzenie dodatkowego badania technicznego przeprowadzonego przez stację kontroli pojazdów w postaci zaświadczenia, na tej podstawie możemy udowodnić, że pojazd faktycznie podlega pełnemu odliczeniu. W dowodzie rejestracyjnym (który oczywiście również musimy posiadać) musi się znaleźć stosowna adnotacja.

UWAGA. W razie wprowadzenia modyfikacji w związku z którymi pojazd przestaje być uznawany za kwalifikujący się do pełnego odliczenia, należy dokonać korekty w zakresie kwoty podatku naliczonego. Wszelkie zmiany wprowadzone przed przedawnieniem zobowiązania podatkowego mają wpływ na wysokość podatku naliczonego.

 

Odliczanie VAT-u od zakupu paliwa: obecnie i w przyszłości

Do końca roku 2013 podatek VAT od paliwa może być odliczany tylko przez przedsiębiorców użytkujących samochody wyszczególnione w art. 3, ust. 2 ustawy z dnia 16 grudnia 2010 r. Jeśli samochód należący do firmy nie pasuje do żadnego punktu, podatku odliczyć nie można w ogóle. Nie ma znaczenia to, że ETS wydał wyrok, zgodnie z którym polscy przedsiębiorcy powinni mieć prawo do takiego odliczenia za paliwo do każdego pojazdu wykorzystywanego  w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Obecnie obowiązuje tak zwany okres przejściowy, który pierwotnie miał skończyć się z dniem 31 grudnia 2012r. Niestety, przepis o okresie przejściowym zostanie wykorzystany do maksimum – dopiero od dnia 1 stycznia 2014 roku można będzie VAT odliczyć. Jak się jednak okazuje, nie w całości – jedynie 50% kwoty podatku będzie można uznać za VAT naliczony. Żeby nie było „za dobrze”, podobno rząd wprowadzi w życie od 1 stycznia 2014r. przepis wedle którego nie będzie można odliczyć całości podatku od kosztów eksploatacyjnych pojazdu. Od tego momentu podatek naliczony od wydatków na naprawę czy części zamienne do pojazdu będzie stanowił 50% całej kwoty podatku. Póki co nie można jednak traktować tych informacji jako w 100% pewnych – dopóki zmiany nie zostaną uchwalone możemy jedynie przypuszczać jak w rzeczywistości będzie wyglądało prawo w tym zakresie. Prace nadal trwają, dlatego przedsiębiorcy muszą uzbroić się w cierpliwość. Możecie być Państwo jednak pewni, że ostateczne informacje na ten temat zostaną przez nas opublikowane.

 

Podstawa prawna:

USTAWA z dnia 16 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz ustawy o transporcie drogowym (Dz. U. Nr 247, poz. 1652, z późn. zm.).

 

Zaliczka w podatku dochodowym za grudzień lub czwarty kwartał 2012 r.

Dotychczasowy stan prawny

Podatnicy płacili zaliczkę za ostatni miesiąc lub kwartał roku w tej samej wysokości i terminie jak zaliczkę za listopad lub trzeci kwartał roku.

Mniejszy był problem, jeśli dochody podatnika układały się w trakcie roku w miarę równomiernie. Wtedy podatnik musiał tylko „kredytować” urząd skarbowy przez miesiąc lub kwartał nie nadpłacając podatku za cały rok.

Gorzej, jeśli „nieoprocentowana pożyczka” dla skarbu Państwa stawała się również nadpłatą, z powodu mniejszych dochodów lub ich braku w grudniu lub czwartym kwartale roku.

Powodowało to patologię, eufemistycznie zwaną „optymalizacją podatkową” polegającą na „przenoszeniu” przychodów na ostatni okres roku a kosztów na przedostatni.

Zmiany dotyczące płacenia zaliczek PIT i CIT od 1 stycznia 2012

Wraz z początkiem roku 2012 weszły w życie zmiany dotyczące zasad płacenia zaliczek na PIT oraz CIT. Oznaczają one uproszczenie przepisów: nie ma już obowiązku płacenia podwójnej stawki zaliczki za listopad (lub trzeci kwartał, jeśli płatnik zdecyduje się rozliczać kwartalnie), zamiast tego, w myśl nowych zasad zarówno grudzień, jak i ostatni kwartał traktowane są tak samo jak każdy inny okres rozliczeniowy.

Począwszy od roku fiskalnego 2012, podatnicy będą więc traktowani bardziej „uczciwie”, a zaliczki zarówno za grudzień, czy czwarty kwartał tego roku należy wpłacać do dnia 20 stycznia 2013 roku. Jeśli natomiast podatnik zdecyduje się złożyć zeznanie podatkowe za rok 2012 i wpłacić pełną kwotę podatku dochodowego za ten rok przed terminem wpłacania zaliczek na PIT za ostatni miesiąc/kwartał (czyli 20 stycznia 2013), to nie musi on już wpłacać żadnej zaliczki.

Te nowe zasady, z pozoru bardziej sprawiedliwe, nie zawsze takimi będą. Jeżeli podatnik ma duże dochody za grudzień lub czwarty kwartał, niewspółmiernie wysokie w stosunku do listopada lub trzeciego kwartału, zapłaci podatek wcześniej niż w starym porządku, bo do 20 stycznia następnego roku a nie jak poprzednio do 30 kwietnia (PIT) czy 31 marca (CIT).

Jedyną różnicą w zasadach dotyczących płatników CIT jest inny sposób określania roku podatkowego. W przeciwieństwie do sytuacji płatników PIT, rok fiskalny podatnika CIT nie musi koniecznie pokrywać się z rokiem kalendarzowym. Nie ma żadnych przeciwwskazań, aby kończyć rok fiskalny w czerwcu, wtedy trzeba jedynie pamiętać o tym, żeby zaliczkę na CIT za czerwiec wpłacić do 20 lipca (chyba, że do tego dnia zapłaci się już cały podatek za dany rok podatkowy).

Podstawa prawna:

Art. 44 ust. 6 ustawy z dnia 26 lipca1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz.U. z 2012r.  poz. 361 ze zm.). art. 25 ust. 1a ustawy z dnia 15 lutego 1992 o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U.  z 2011r. Nr 74 poz. 397 ze zm).

Kontrowersje wokół dodatkowego dnia wolnego, za święto przypadające w niedzielę lub inne dni wolne od pracy, w świetle wyroku Trybunału Konstytucyjnego.

Ostatnimi czasy można było usłyszeć informacje o zmianach w prawie pracy kwestionowanych przez NSZZ Solidarność. Wątpliwości związkowców budził zapis dotyczący prawa do odbierania dodatkowych dni wolnych za święta przypadające w dniach, w których zgodnie z grafikiem nie stawiamy się w pracy. Trybunał Konstytucyjny zajął się tą kwestią na wniosek NSZZ Solidarność – zbadał, czy zmiany wprowadzone przez Sejm 24 września 2010 roku obowiązujące od 1 stycznia 2011 roku nie łamią konstytucyjnej zasady równości. Przypomnijmy konsekwencje wprowadzonych do ustawy modyfikacji oraz przyczynę jej wprowadzenia.

Po pierwsze, otrzymaliśmy dodatkowy dzień ustawowo wolny od pracy – dniem tym jest Święto Trzech Króli – ta zmiana nie była kwestionowana przez TK. Problemem stało się jednak dodanie do ustawy dodatkowego paragrafu w interesie pracodawców, aby zmniejszyć ich straty z tytułu włączenia Święta Trzech Króli do kalendarza świąt ustawowo wolnych od pracy. Oto budzący wątpliwości paragraf:

 Jeżeli zgodnie z przyjętym rozkładem czasu pracy święto przypada w dniu wolnym od pracy, wynikającym z rozkładu czasu pracy w przeciętnie pięciodniowym tygodniu pracy, to nie obniża ono wymiaru czasu pracy.” (Art. 130. § 21 Kodeksu Pracy)

Na mocy tego zapisu, pracownik traci możliwość do odebrania dnia wolnego za dni świąteczne, które tak czy inaczej są wolne (soboty oraz dni wolne wynikające z zapisów w grafiku pracy).

Sprawa została rozstrzygnięta na korzyść pracowników – dnia 8 października 2012 roku Trybunał Konstytucyjny ogłosił ostateczny wyrok z 2 października 2012, w którym stwierdza, że . § 21 Kodeksu Pracy nie ma racji bytu. Powodem jest jego niezgodność z zakazem dyskryminacji, zasadą równości wobec prawa oraz prawem do dnia wolnego za święta ustawowo wolne od pracy. Tym samym ta konkretna zmiana wprowadzona przez Sejm została zlikwidowana, co oznacza, że z dniem opublikowania wyroku w Dzienniku Ustaw prawodawstwo w tym zakresie powraca do stanu sprzed 1 stycznia 2011 roku.

Pamiętajmy jednak, że wyrok nie dotyczy Art. 130. § 2  o treści „Każde święto występujące w okresie rozliczeniowym i przypadające w innym dniu niż niedziela obniża wymiar czasu pracy o 8 godzin.”  – paragraf ten wciąż jest przepisem obowiązującym w świetle polskich przepisów prawnych, gdyż nie narusza on Konstytucji RP. Stąd też ogólna zasada dotycząca możliwości odbierania dodatkowego dnia wolnego:

Jeśli święto umieszczone w kalendarzu świąt ustawowo wolnych od pracy wypada w sobotę lub jakikolwiek inny dzień tygodnia, który według grafiku jest dniem dla nas wolnym, jak najbardziej pracodawca ma obowiązek przyznania nam możliwości odebrania dnia wolnego, czyli zmniejszenia czasu pracy o 8 godzin w skali miesiąca (dla osób zatrudnionych na pełny etat). Jeśli święto wypada w niedzielę pracodawca takiego obowiązku już nie ma.

Uznaliśmy, że warto podać kilka przykładów dla zobrazowania obecnej sytuacji prawnej:

  • 11 listopada 2012 roku (Święto Niepodległości) i 6 stycznia 2013 roku (Święto Trzech Króli) – święta przypadają w niedzielę – za te dni nie otrzymujemy dodatkowego dnia wolnego,
  • 25 grudnia 2012 r. (wtorek), 26 grudnia 2012r. (środa) oraz 1 stycznia 2013r. (wtorek) – jeśli w te dni nie pracujesz zgodnie z obowiązującym Cię grafikiem ustalonym przez pracodawcę należy Ci się dzień wolny. Jeśli grafik nie przewiduje dnia wolnego w te dni – nie idziesz do pracy i jednocześnie w ten sposób odbierasz swoje wolne. W takiej sytuacji nie ma podstaw do oczekiwania dodatkowych dni wolnych,
  • 3 maja 2014r. oraz 1 listopada 2014r. – święta wypadają w sobotę – jeśli w sobotę nie pracujesz otrzymasz dodatkowych dzień wolny.

 

Podstawa prawna:

  1. Dziennik Ustaw z 8 października 2012 poz. 1110: WYROK
    TRYBUNAŁU KONSTYTUCYJNEGO z dnia 2 października 2012 r. sygn. akt K 27/11
  2. Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy (Dz. U. z 1998 r. Nr 21, poz. 94, ze zm.)

 

Podatek od płatnego zbycia nieruchomości – część III

PODATEK OD PŁATNEGO ZBYCIA NIERUCHOMOŚCI WYKORZYSTYWANYCH POZA DZIAŁALNOŚCIĄ GOSPODARCZĄ I NAJMEM.

CZĘŚĆ III

PODATEK OD PŁATNEGO ZBYCIA NIERUCHOMOŚCI NABYTEJ PO 1 STYCZNIA 2009 ROKU

Zmiany, które weszły w życie 1 stycznia 2009 roku nie ingerowały w wysokość stawki podatkowej, ani też w podstawę do opodatkowania, którą nadal pozostaje dochód. Wycofano ulgę meldunkową, a w jej miejsce przyznano nam prawo do skorzystania z ulgi mieszkaniowej.

Czym jest ulga mieszkaniowa??

Zakładając, że mamy zamiar przeznaczyć otrzymane fundusze ze zbycia nieruchomości na własne cele mieszkaniowe (do ich szczegółowej definicji wrócimy później), możemy to zrobić w ciągu dwóch lat od zakończenia roku podatkowego w którym przychód ten uzyskaliśmy. Korzyści płynące z wydatkowania tych pieniędzy są następujące – na ich podstawie wylicza się dochód, który zostanie całkowicie zwolniony z podatku. Oczywiście nie musimy wydawać całej kwoty – każda suma, której wydatkowanie może zostać przez nas udowodnione na podstawie stosownej dokumentacji wpłynie na zmniejszenie podstawy do opodatkowania. Nie znaczy to jednak, że zostanie po prostu odliczona. Nie będziemy tutaj przytaczać definicji dochodu zwolnionego z obowiązku odprowadzenia podatku – jest  ona zbyt zagmatwana – poniższy wzór jest znacznie bardziej przejrzysty:

(DOCHÓD x WYDATKI NA CELE MIESZKANIOWE)/PRZYCHÓD = DOCHÓD ZWOLNIONY

Wyliczoną sumę odejmujemy od dochodu podstawowego, czyli różnicy między przychodem, a kosztami jego osiągnięcia – wynik odejmowania jest kwotą, od której podatek musi zostać zapłacony. Rzecz jasna, jeśli wydamy całość osiągniętego przychodu nie będziemy mieli żadnych zobowiązań względem fiskusa.

Co można zakwalifikować jako wydatek na cel mieszkaniowy?

Ogólnie mówiąc, wszystko co wiąże się z wydatkami związanymi z zaspokajaniem własnych potrzeb mieszkaniowych.

Są to między innymi wydatki na:

  • zakup budynku mieszkalnego,
  • zakup spółdzielczego prawa własności do lokalu mieszkalnego,
  • zakup gruntu pod budowę obiektu mieszkalnego,
  • przeprowadzenie wszelkiego rodzaju remontów w obiekcie, w którym mieszkamy,
  • spłatę kredytu (także refinansowego i konsolidacyjnego) oraz naliczonych przez bank odsetek – może to być jednak jedynie zobowiązanie, które zostało zaciągnięte w celu zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych.

 

Oznacza to, że pieniądze mogły być przeznaczone na zakup czy remont nowego obiektu mieszkalnego, nie koniecznie zaś na zakup czy remont nieruchomości będącej przedmiotem zbycia.  Konieczne jest jednak spełnienie warunku dotyczącego daty zaciągnięcia kredytu – umowa z bankiem musiała zostać podpisana zanim sfinalizowaliśmy zbycie rzeczonej nieruchomości. Przepis ten działa wstecz – zobowiązanie dotyczące pożyczki liczy się nawet wtedy, gdy miało miejsce przed początkiem roku 2009, a więc nawet wtedy, gdy obowiązywały jeszcze stare zasady.

 

Ciekawym zapisem jest wzmianka o miejscu wydatkowania środków pochodzących ze zbycia nieruchomości. Jak się okazuje, fundusze uzyskane w wyniku owej transakcji możemy wydawać nie tylko w Polsce, lecz także za granicą. Istnieją tutaj oczywiście pewne ograniczenia, ponieważ polskie organy podatkowe muszą mieć możliwość uzyskania informacji od organów podatkowych państwa, na terenie którego środki zostały rozdysponowane.  Warunek ten wynika z konieczności kontrolowania procesów podatkowych – między innymi w celu uniknięcia naliczenia tego samego podatku po raz drugi. Kraje Unii Europejskiej, kraje należące do Europejskiego Obszaru Gospodarczego oraz Konfederacji Szwajcarskiej mogą być miejscem wydatkowania środków.

 

Jak i kiedy należy się rozliczyć?

Pod uwagę bierzemy oczywiście datę zbycia – deklaracja podatkowa PIT-39 musi zostać złożona w terminie do końca kwietnia roku następnego, po roku w którym transakcja miała miejsce. Przykładowo, jeśli zbyliśmy nieruchomość w okresie od 1 stycznia 2010r. do 31 grudnia 2010r., to twój czas na uregulowanie zobowiązań wobec fiskusa mija dokładnie 30 kwietnia 2011r.

W deklaracji podatkowej powinniśmy zamieścić informację nie tylko o dochodzie nie zwolnionym od obowiązku podatkowego i podatku od tego dochodu, lecz także wysokość dochodu, który zakwalifikowaliśmy jako zwolniony na podstawie ustawy o uldze mieszkaniowej. Wykazujemy nie tylko nakłady finansowe poprzedzające złożenie zeznania, lecz także planowane wydatki (jednak tylko i wyłącznie na cele mieszkaniowe).

W razie nie spełnienia zakładanych planów, konieczne jest złożenie korekty PIT-u 39 oraz uiszczenia brakującej kwoty podatku wraz z odsetkami naliczanymi od zaległości podatkowych. Okres naliczania odsetek trwa od pierwszego dnia po upływie terminu płatności, a więc po dniu będącym ostatnim terminem do opłacenia podatku za rok podatkowy, w którym nastąpiło zbycie, aż do dnia, w którym uregulujmy zobowiązanie.

 

Podstawa prawna:

Ustawa z dnia 6 listopada 2008 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2008

r. Nr 209, poz. 1316.)

Podatek od płatnego zbycia nieruchomości – część II

PODATEK OD PŁATNEGO ZBYCIA NIERUCHOMOŚCI WYKORZYSTYWANYCH POZA DZIAŁALNOŚCIĄ GOSPODARCZĄ I NAJMEM.

CZĘŚĆ II

PODATEK OD PŁATNEGO ZBYCIA NIERUCHOMOŚCI NABYTEJ W LATACH 2007-2008

Jeśli nabyłeś nieruchomość między dniem 1 stycznia 2007r. a 31 grudnia 2008r. obowiązują cię inne zasady niż w przypadku nieruchomości nabytych do końca roku 2006, na mocy zmian w ustawie o podatku osób fizycznych.

Co stanowi podstawę do opodatkowania?

Opodatkowaniu podlega nie przychód, lecz dochód. W praktyce oznacza to, że możesz od kwoty uzyskanej ze zbycia odliczyć koszty związane nie tylko z odpłatnym zbyciem. Masz prawo do zmniejszenia przychodu o udokumentowane wydatki poniesione na zakup oraz wybudowanie nieruchomości. Dodatkowo, wszelkie nakłady poniesione na nieruchomość, które mogły przyczynić się do zwiększenia jej wartości, również mogą zostać odliczone. Wydatki te muszą być jednak potwierdzone na piśmie, np. fakturą VAT.

DOCHÓD = PRZYCHÓD WYKAZANY NA UMOWIE – (KOSZTY ZBYCIA + KOSZTY ZAKUPU LUB BUDOWY + NAKŁADY FINANSOWE ZWIĘKSZAJĄCE WARTOŚĆ)

 

Jaka jest wysokość podatku?

Jako, że dano nam możliwość zmniejszenia przychodu o koszty jego uzyskania, zwiększono stawkę podatku, która wynosi dla tego okresu 19%.

 

Jak i kiedy się rozliczać?

Przepisy zostały w tej kwestii uproszczone, ponieważ nie musimy w ciągu  14 dni biec do Urzędu w celu dokonania wpłaty i złożenia deklaracji. Ze zbycia nieruchomości nabytej w omawianym okresie czasu rozliczamy się składając PIT za rok podatkowy, w którym uzyskaliśmy przychód z tej czynności.  Nie musimy też szukać specjalnego formularza, bowiem podatek możemy wykazać w PIT-36, PIT-36L lub PIT-38. Nie wpisujemy informacji o przychodzie i dochodzie po odliczeniu kosztów.

 

Warunki skorzystania z ulgi meldunkowej

Zgodnie z treścią ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, jeśli przez okres dwunastu miesięcy przed datą zbycia nieruchomości mieszkalnej podatnik był w obiekcie mieszkalnym zameldowany na pobyt stały, osiągnięty z tego tytułu dochód nie podlega opodatkowaniu. Pamiętajmy, że warunek ten musimy spełniać już w momencie podpisywania prawnie wiążącej umowy sprzedaży bądź zamiany. Nie ma znaczenia, czy byliśmy zameldowani pod danym adresem przez dwanaście miesięcy bez przerwy, czy z przerwami, w świetle prawa znaczenie ma tylko to, czy łączna suma okresów meldunkowych wyniosła minimum 12 miesięcy. Jeśli tak, oświadczenie o spełnieniu tego warunku zanosimy do odpowiedniego Urzędu Skarbowego razem z coroczną deklaracją podatkową. Oczywiście nie możemy zwlekać  – oświadczenie musi być złożone wraz z zeznaniem za rok, w którym dokonaliśmy transakcji.

 

Podstawa prawna:

Ustawa z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz.U. z 2000 r. nr 14, poz. 176 z późn. zm.).

biuro rachunkowe promocja miesiąc za złotówkę
Zadzwoń teraz: 509 803 928